"شاید با سوادید، برای خودتان قابلیت هایی دارید، با بلااستفاده گذاشتن استعدادهایی که اگر ده نفر فاقد آنند، می داشتند، زندگیشان تأمین می شد، شما آنها را از آنچه ندارند محروم می کنید و تنگدستی شما که قابل اجتناب است بی حرمتی به احتیاجات آنهاست."
جنون روز- موریس بلانشو-پرهام شهرجردی

1-  اینکه زنده‏‏‏ ام احتمالا هنوز می‏ نویسم و اینکه می نویسم مطمئناً معنایی جز نوشتن ندارد.
اما نکته اصولی نوشتن است.خط و ربطش را در ادبیات، هنوز نمی دانم اما از روزی که قلم در دست دارم، به خصوص در درس های مجموعه ی ریاضیات، مرحوم پدرم _روحش شاد_ می گفتند: "من می خواهم اصولی نوشتن را یاد بگیری."

2-  حالا که کنکور ارشد بهانه ای است که به کتاب و تست های ریاضی برگردم،دارم معنای آن باید و خواستن های بابا را می فهمم. حتماً وقتش رسیده اصولی زندگی کنم. دست از دیوانگی هایم بردارم و پل های تازه را در مسیری نو قرار دهم.

"گاهی در سرم تنهایی بزرگی شکل می گرفت که جهان به تمامی در آن محو می شد، اما سالم از آن بیرون می آمد.بدون کوچکترین خراشی، هیچ کم نداشت."جنون روز- موریس بلانشو-پرهام شهرجردی

3-  برای بابا-آنکه هرگز نخواهد آمد شد-
برای بابا که بیماری به تو بال داد، به ما هیچ:
حالا که 40امین روز بی تو دارد با غروب دلگیر این شهر می رود تا در جایی دیگر طلوع کند این شعر را به تو و دلتنگی های مداممان تقدیم می کنم:

 

 

پشت دیوار خنده‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ ات هستم

رو به رویم تگرگ می بارد

بغض من در کنار دستت بود

چشم تو حال دیگری دارد

 

بغض مرفین که در تنت می ریخت

درد مسموم شانه ات کم شد

آنچه هرگز به تو نمی گفتیم

زیر پای دونده ات خم شد

 

مانده ام بی خیال آدم ها

با عصایی که می رود بی تو

توی هر غصّه گریه ات کردم

زیر برفِ سیاهِ سالِ نو

 

دست هایت دوباره می خواهد

خاک سرد همیشه تنها را

بعد از این بی تو باز می گیرم

دست های کثیف دنیا را

 

بوی عطر زنانه ام در باد

توی ماشین خسته ی دایی

می روم سمت غربت دستت

سمت شهرِ دوباره تنهایی

 

روزهای سوار بر تقویم

در خیابان به شعر می پاشد

من که بین خطوط می رانم

سرعتم هم مجاز می باشد

 

زندگی را به هیچ چسبانده

چسب زخم همیشگی در من

سفره ی هفت سنگ نوروزی

هفت سوراخ مانده از سوزن

 

 

 

پ.ن: از دو عزیزم صنم احمدزاده و امیررضا پدرام یار برای همیشگی هایشان ممنونم.

 

 

 

برچسب‌ها: جبر می کرد تا پیاده شوم توی یک ایستگاه نامعلوم

نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم اسفند 1390ساعت 2:52 قبل از ظهر توسط هانيه ملكي| |